رشتهٔ «طراحی شهری» (Urban Design) به‌عنوان یک شاخهٔ مستقل از معماری و برنامه‌ریزی شهری، از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی در دانشگاه‌های آمریکا و اروپا شکل گرفت. نخستین بار در ۱۹۵۶ در دانشگاه هاروارد، مفهوم «Urban Design» به‌طور رسمی در کنفرانسی مطرح شد که معماران و برنامه‌ریزان برجسته‌ای مانند José Luis Sert، Kevin Lynch، Gordon Cullen و Edmund Bacon حضور داشتند.

پس از آن:

  • ۱۹۶۰s: دوره‌های کارشناسی ارشد طراحی شهری (Master of Urban Design) در دانشگاه‌های هاروارد، MIT، و برخی دانشگاه‌های اروپایی (مثل UCL لندن و دانشگاه پلی‌تکنیک میلان) راه‌اندازی شد.

  • ۱۹۷۰s: این رشته در دانشگاه‌های آمریکای شمالی و اروپا گسترش پیدا کرد و دانشجویان جدا از معماری و شهرسازی برای اولین بار در مقطع تحصیلات تکمیلی پذیرش شدند.

  • ۱۹۸۰s به بعد: طراحی شهری به‌عنوان رشته‌ای مستقل در برخی دانشگاه‌ها (مثلاً Bartlett School of Architecture در UCL لندن) جایگاه رسمی یافت، هرچند در بیشتر جاها همچنان میان‌رشته‌ای (بین معماری و برنامه‌ریزی شهری) باقی ماند.

🔹 نتیجه:

  • به‌طور رسمی، ۱۹۶۰ میلادی (با آغاز کنفرانس Urban Design در هاروارد) نقطهٔ ورود طراحی شهری به دانشگاه‌هاست.

  • پذیرش دانشجو در قالب رشتهٔ مستقل (نه صرفاً گرایش معماری یا برنامه‌ریزی) از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ در آمریکا و اروپا شروع شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *